Kaçtığımız, başlamaya hazır olmadığımız şeyler biz onları arkada bırakınca ortadan kaybolmuyor, doğru. Hani deve kuşu diyorlar, kafasını kuma gömüyor, kendini kandırıyor diyorlar bu da doğru. Ama bir de ona sormak lazım değil mi? “Yahu neye ihtiyacın var, acaba şu anda bu adımı atamamanda neyin etkisi var? Olduğun yerde sana iyi gelen neler var ki attığın adımda onları arkada bırakacağından korkuyorsun? Haklısın başlamak bazen o kadar da kolay olmuyor, peki hazır olabilmen için ne kadar zamana ihtiyacın var?”

.
Kaçtığımız, başlamaya hazır olmadığımız şeyler biz onları arkada bırakınca ortadan kaybolmuyor, doğru. Ama tüm bu soruları sormak için kendimize küçük bir mola verince geri dönmeye enerjimiz de oluyor, bu da doğru. Ne zaman hazır olacağımızı bilmediğimiz bir başlangıca aynı yerde durarak hazırlanamıyoruz bazen. Hazır olmak için bir adım geriye gidip hiza almamız gerekebiliyor.
.
.
. .

Kaçtığımız, başlamaya hazır olmadığımız şeyler biz onları arkada bırakınca ortadan kaybolmuyor, doğru. Çocuk modumuz paçamızdan çekiştirip parka gitmek istiyorum dediğinde bazen onu dinlemek de gerekiyor bu da doğru. Azıcık uzaklaştığımızda, mutlu çocuğumuz oynamaktan yorulmuş bir halde uykuya dalıyor ve o zaman kaçtığımız çerçeveye daha farklı bir perspektif ile geri dönebiliyoruz.
.
.
.
Kaçtığım durum benim için doktora yeterlilik sınavı oluyor, bir diğeri için başlama veya bitme durumunda olan bir ilişki, bir başkası için bir kariyer adımı. Ancak ortak nokta şu ki, içinde fazlaca boğulduğumuzda atılmıyor o adım bazen, azıcık uzaklaşmak, sonra yeniden sıkıntıya kavuşmak iyi gelebiliyor. .